Feedback
De hel van Lesbos - overleven in kamp Moria .

01 June, 2020

Beschikbaar budget: € 0,00
mariejose

heeft deze pitch aangemaakt:

mariejose

“If we do not address the refugees’ situation, it will mean not only misery for them but shame and trouble for us.” - David Miliband (CEO International Rescue Committee)

Het eerste wat opvalt wanneer ik Moria kamp binnenloop is het gekrioel van mensen, de geur van afval, de op elkaar gepropte verblijven (een gemiddeld gezin leeft op een oppervlakte van 2 bij 2 meter) en de bedrijvigheid in het kamp. Op de hoofdstraat kom je groenteverkopers, handelaren, kappers en bakkers tegen. Een Syrische man uit Damascus is zelfs een falafel-tentje begonnen. Groepjes mensen doden de tijd met kaartspelletjes. En bovenop een heuvel aan de rand van het kamp komen Afrikaanse christenen samen onder een soort tentdoek, dat dienstdoet als kerk.

Van de bijna 18.000 mensen wonen de meesten, zo'n 13.000 man, niet binnen het officiële kamp, maar in tenten en geïmproviseerde hutten op de omliggende heuvels. Vanwege de olijfbomen heet dit gebied de Olive Grove, maar de mensen zelf noemen het the jungle. Hier zijn een stuk minder faciliteiten: bijna geen elektriciteit en volgens schattingen moet zowel een toilet als douche met honderden mensen worden gedeeld.

Niet alleen vrouwen, maar ook jonge en oude mannen vertellen met angst in hun ogen over de gevaren in kamp Moria. Een term die veelvuldig terugkomt in gesprekken is ‘ali baba’, een naam die staat voor diefstal en zijn oorsprong vindt in het sprookje uit 1001-nacht. De dieven komen in de nacht, vooral in de jungle waar het dan pikdonker is, om geld of telefoons af te nemen. Ze dreigen met de dood. Geweld en onveiligheid, waarvoor zovelen juist zijn gevlucht, achtervolgt de mensen en maakt hen bang en op hun hoede. Als mensen in kamp Moria nog geen trauma's hadden voor aankomst, dan lopen ze die wel op in het kamp. Vanwege de onveilige sfeer zie je veel zelfgemaakte omheiningen rond tenten of hutten, en leven sommigen met een kleine community van mensen die zij wel vertrouwen. Alles om je een beetje veiliger te voelen.

Op een meer vrolijke noot, kinderen! Er lopen daar bijna 7.000 van rond in kamp Moria. Zij fleuren het kamp op en bezorgen mij een glimlach met hun onbezorgdheid en uitgelatenheid. Elke dag word ik begroet door blije koppies en een “Hello friend! How are you?”. Je vindt de kinderen schommelend op een houten plank of vliegerend met vliegers van vuilniszakken, stokken, touw en een lege fles als spoel. Je ziet zelfs kinderen die in kratjes de weg af glijden als een soort glijbaan. De leerplicht bestaat hier niet. Een geïmproviseerd schooltje in het kamp wordt gerund door een NGO en kan vanwege de kleine capaciteit alleen kinderen die binnen de omheining wonen toelaten.

Afgelopen weken trof een hittegolf Lesbos en de laatste dagen regent en onweert het zo hard dat het mij wakker houdt. Jezelf wapenen tegen de extreme weersomstandigheden is lastig in Moria. Wanneer de temperaturen hoog oplopen is verkoeling vinden vrijwel onmogelijk en tijdens harde buien lopen veel tenten en hutten onder met water en zijn de nachten koud en zwaar. Als ik thuiskom kan ik gelukkig douchen, eten en uitrusten. Wat een verschil met de situatie van mensen in kamp Moria: geen privacy, twee uur wachten op een (koude) douche, drie keer per dag twee uur in de rij voor wat eten, geen schaduw, geen goed bed en onzekerheid over hun toekomst. En ondanks dit alles, blijven de mensen vriendelijk, gastvrij en dankbaar als we hen ontmoeten. Na een stormachtige nacht kom ik de volgende dag in het kamp met maar één vraag: Hoe zullen de mensen in de tenten en zelfgebouwde hutten uit deze nacht komen? Het verbaast mij hoe kalm de mensen waren die ik sprak en hoe sterk zij zijn dat ze zich hierdoor niet uit het veld laten slaan.

Op mijn vrije dag bezoek ik de lifejacket graveyard. Op een afgelegen plek in het noorden van Lesbos worden bergen reddingsvesten en rubberboten gedumpt. Doelloos en verlaten ligt het daar. Het voelt alsof die reddingsvesten vastzitten op deze plek – net zoals de vele asielzoekers die in Moria vastzitten en zich niet gehoord voelen.

Europa geeft niet thuis. Ook al hebben mensen die vluchten volgens het VN-Vluchtelingenverdrag het recht om in Europa asiel aan te vragen, het wordt ze nog steeds moeilijk gemaakt Europees grondgebied te bereiken. Wat is onze reactie op de structurele crisis waarbij vluchtelingen in de Europese grensgebieden vastzitten?

Donatiebedrag Donateur

Op de hoogte blijven van wat er speelt op Nieuwsbank.nl?? Blijf op de hoogte

Reageer op dit bericht

0 Reacties

Deze website is nog in testfase. Opmerkingen zijn welkom. Klik hier.